Rehabilitacja niemowląt
Główne zasady usprawniania według koncepcji NDT‑Bobath
- Normalizacja nieprawidłowego napięcia posturalnego: obniżenie napięcia zbyt wysokiego (hipertonia), podniesienie zbyt niskiego (atetoza, ataksje). Regulacja napięcia pozwala na większą kontrolę nad aktem ruchu i ułatwia jego organizację.
- Zmiana nieprawidłowych wzorców postawy i ruchu oraz dostarczenie dziecku zbliżonych do prawidłowych doświadczeń sensomotorycznych.
- Rozwój prawidłowego mechanizmu odruchu postawy, na który składają się reakcje automatyczne: nastawcze i równoważne.
- Zapobieganie powstawaniu przykurczów i deformacji w obrębie stawów.
- Funkcjonalne przygotowanie pacjenta do życia codziennego i samoobsługi.
Bardzo ważne jest
- Wczesne rozpoczęcie terapii, zanim reakcje patologiczne staną się wzorcami nawykowymi (największa plastyczność OUN w pierwszym roku życia).
- Dostosowanie terapii do możliwości fizycznych i osobowościowych dziecka oraz do jego tempa, żeby dziecko miało poczucie możliwości wykonania ruchu.
- Unikanie powtarzania „stereotypowego” wzorca ruchu. Stosujemy różnorodność.
- Nigdy nie stosuje się pozycji statycznych. Ruchu uczy się poprzez jego czucie, a aktywna forma daje prawidłowe doświadczenia sensomotoryczne.
- Praca nad całym ciałem pacjenta, nigdy wybiórczo.
- Ręce terapeuty („ręce motyla”) prowadzą ruch, nigdy nie dominują.
- W pracy z niemowlęciem stosujemy sekwencję wzorców z około dwumiesięcznym wyprzedzeniem w stosunku do rozwoju. Wprowadzanie prawidłowych sekwencji ruchowych wyhamowuje reakcje nieprawidłowe.
- Poprzez prawidłowe sekwencje wzorców ruchowych budujemy schemat ciała dziecka.
Zalety metody NDT‑Bobath
Zapewnia dziecku fizjologiczny rozkład dnia, nie zaburza relacji matka‑dziecko, nie powoduje zjawiska habituacji, czyli przyzwyczajenia do bodźca. Stymuluje i normalizuje rozwój, zapewniając potrzebę bezpieczeństwa i miłości.
W procesie usprawniania dzieci z zaburzeniami rozwoju ruchowego metodą NDT‑Bobath bardzo ważną rolę spełniają rodzice i opiekunowie. Są członkami zespołu terapeutycznego i bez ich aktywnego włączenia się w proces usprawnienia nie ma możliwości uzyskania dobrych wyników. Usprawnianie rozpoczęte wcześnie, połączone z dobrą współpracą rodziców, to początek drogi w kierunku odkrywania możliwości dziecka.
Wskazania do terapii. Jeśli zauważyłeś u dziecka:
- nadmierne odginanie główki
- prężenie kończyn dolnych
- „baletowe” ustawienie stóp
- drżenie kończyn
- silne zaciskanie piąstek
- niechęć do leżenia na brzuchu
- stałe pochylenie główki do jednego barku
- skręcanie tułowia tylko z jednej strony
- kłopoty ze zginaniem i odwodzeniem kończyn podczas przewijania